Płk Karol Różycki

Karol Różycki ur. się 5 XI 1789 r. na Podolu w Czerniowcach w powiecie Jampolskim. Jego rodzicami byli Jakub Różycki, żołnierz Regimentu konnego im. Królowej Jadwigi i Elżbieta z Jaskmanickich. Od 1809 r. Karol Różycki służył wojsku Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego. W wieku dwudziestu lat wstąpił do 15 Pułku Ułanów. W kampanii Napoleońskiej 1812 r. służył w stopniu majora. W Królestwie Kongresowym służył w 2 Pułku Ułanów. W 1827 r. Karol Różycki, otrzymał na własną prośbę zwolnienie z obowiązku pełnienia służby wojskowej jako kpt. 2 Pułku Ułanów. Następnie w 1822 r. ożenił się z Marianną Czaykowską i osiadł na Wołyniu w okolicach Cudnowa. Prowadził gospodarstwo rolne i założył hutę szkła i fabrykę potażu i smoły. W 1831 r. był dowódcą Jazdy Wołyńskiej w Powstaniu Listopadowym. Po upadku powstania Karol Różycki został internowany przez Austriaków pod Krakowem i przedostał się do Lwowa. Tam otrzymał paszport i z najstarszym synem Stanisławem udał się na emigrację do Paryża. W kraju pozostała jego żona z dwiema córkami i synem Edmundem.
Na emigracji Karol Różycki prowadził działalność społeczną i pisarską. W 1832 roku opublikował swój pierwszy utwór pt.: ”Powstanie na Wołyniu czyli Pamiętnik Jazdy Wołyńskiej, uformowanego w czasie wojny narodowej polskiej, przeciw despotyzmowi tronu rosyjskiego, 1831 roku – pisany przez dowódcę tegoż pułku”. W 1837 r. została wydana kolejna praca Karola Różyckiego pt.: ”Uwagi nad wyprawą Jenerała Dwernickiego na Ruś”. Był członkiem Komitetu Narodowego Polski i działaczem Towarzystwa Demokratycznego latach 1835 – 1837. Po 1842 r. Karol Różycki zbliżył się do filozofii i nauk Andrzeja Towiańskigo, co zaowocowało kolejną pracą pt.: ”Do rodaków tułacz kończący tułactwo” wydaną w 1863 roku. Pisał też okolicznościowe rozprawy i odezwy. W 1863 r. po powrocie z Galicji otrzymał od Rządu Narodowego stopień generała w stanie spoczynku. Zmarł w Paryżu 12 IX 1870 r. i został pochowany na cmentarzu Montmarte Allee des Polonais Avenue Sanon .